پشت یک ماشین نوشته بود که امسال شیعیان عید ندارند.

فردا نوروز است. همان که در جامعه ما بلافاصله پس از کلمه عید، به ذهن متبادر می شود. با آن سنتهای همیشگی اش. سفره هفت سین و ... همچنین فردا روز اربعین شهادت امام حسین است. این روز نیز از دیرباز برای مردمان ما روز عزا بوده و آیین های خاص خود را دارد.

حال فردا عید است یا عزا؟برخی که پیشاپیش اعلام کرده اند امسال عید ندارند و مسلما فردا هیاتهای عزاداری را در کوچه و خیابان شاهد خواهیم بود. از حال و هوای خیابانها نیز چنین بر می آید که گروه دیگری نیز بی اعتنا به این مساله در تدارک عید هستند.

فکر می کنم هم نوروز و هم اربعین برای اکثریت قریب به اتفاق مردم ما روزهای مورد احترامی هستند اما این بار تقارن این دو که ناشی از دیدن تاریخ در دو مبنا(شمسی و قمری) است این چنین ایجاد تعارض کرده است.

شاید این مساله چندان مهم نباشد اما به نظرم استفاده از مبناهای متفاوت در حوزه های دیگر نیز برای ما ایجاد تعارض کرده و ما را به انسانهایی با تضادهای درونی بدل کرده است. اغلب ما در میان آموزه های متفاوت از منابع مختلف غوطه می خوریم و بسته به موقعیت گاه به این سو و گاه به آن سو می غلطیم.

امروز از هویتهای چهل تکه برای خود حرف می زنیم و نمی دانیم که بالاخره کیستیم؟

عید مبارک!!!

به آخرهای سال 1384 رسیده ایم. طبق تقویم پس فردا 1/1/85 است یعنی نوروز 85.

برای بهار و عید نوروز نشانه های زیادی گفته شده. سبز شدن درختان و شکوفه کردن آنها، بارش مداوم باران، آمدن پرستوها و...

همچنین آدابی به یمن نوشدن طبیعت بر این روز مترتب است. خانه تکانی در آستان آمدنش، پوشیدن جامه نو، دید و بازدید، مسافرت و تفریح، عیدی دادن و...

آداب مذکور، از نوروز، روزی زیبا و به یادماندنی ساخته اند و همه را در طول سال به انتظار آمدنش می نشانند.

ولی خب حالا یکبار هم غیر رمانتیک به نوروز نگاه کنیم. در شهر ما نزدیک به یکماه است که درختان سبز شده و شکوفه کرده اند، باران و پرستو و... هم که گذاری در دیار خشک ما ندارند. خلاصه این که گرچه نوروز را روز طبیعت می خوانیم، اما خود طبیعت به برگهای تقویم کاری ندارد.

نمی دانم ما هم می توانیم مثل طبیعت به تقویم بی اعتنا باشیم یا نه؟

منظورم این است که هر وقت دوست داشتیم نو شویم!

اکبر گنجی آزاد شد. یک اتفاق خوب در آخرین روزهای سال پراتفاق 84.

در سال 84 اتفاقات زیادی برای کشور ما افتاد.

در بعد سیاسی شاید مهمترینشان جایگزینی خاتمی با محمود احمدی نژاد در ریاست جمهوری و شورای امنیت با آزانس انرژی هسته ای در رسیدگی به پرونده ایران بود که البته هیچ کدام به نظرم اتفاق خوبی نیست. البته یک اتفاق خوب سیاسی ممکن است تصمیم ایران برای مذاکره رودررو با آمریکا باشد که باید صبر کرد و دید که چگونه به مرحله اجرا می رسد.

سال 84 در ابعاد غیر سیاسی، خصوصا ورزش خیلی هم بد نبود. صعود تیم ملی فوتبال به جام جهانی، مطمئنا یک اتفاق خوب است. همچنین صعود زنان کوهنورد به اورست.

اما به هرحال سایه سیاست سنگینتر از هرچیز دیگر است. امیدوارم سال 85 سال بهتری باشد.

امروز شش سال از زندانی شدن اکبر گنجی گذشت اما به خلاف معمول آزادی او مبهم بود. این هم اظهارات مقامات که فعلا آزادی او را تا ۱۰ فروردین عقب انداخته اند. جالب است که غیبتهای گنجی را با این دقت حساب کرده اند ام در مورد مرخصی هایی که نیامده و انفرادی هایی که تحمل کرده، صحبتی نمی شود.

خب دستگاه عدلیه است دیگر!!!

امروز می خواهم کمی جدی بنویسم.

ظاهرا فردا دوران محکومیت اکبر گنجی به پایان می رسد و علی القاعده باید شاهد آزادی او باشیم مگر آنکه کینه جویی صاحبان قدرت همچنان دست از دامن او برنداشته و او را در کنج محبس نگاه دارد.

زندانیانی مثل گنجی موقعیت دوگانه ای در افکار عمومی دارند. گروهی آنان را مزدور دشمن می خوانند و مسبب بسیاری از مشکلات و در مقابل گروه دیگری بسان یک قهرمان دوستشان دارند و حرمتشان می نهند. در حالی که سایر زندانیان چنین وضعیتی ندارند و این دوگانگی را برای یک متهم به سرقت، قاچاق و... نمی بینیم.

خود این موضوع نشان دهنده یک تفاوت ماهوی میان آنچه امثال گنجی به خاطرش به زندان رفته اند و سایر جرایم تعریف شده در قانون است.

این تفاوت را می توان در هدف مجرم یا متهم جست. یک مجرم سیاسی حداقل به لحاظ نیت در جایگاهی بسیار رفیع تر از مجرم عادی می نشیند. انگیزه افراد در ارتکاب به جرم سیاسی، یک انگیزه شرافتمندانه است و به همین دلیل است که در بسیاری از کشورها و از جمله کشور ما، قانون اساسی این دو جرم (سیاسی و عادی) را از یکدیگر تفکیک کرده است.

از سوی دیگر برای محاکمه یک متهم به جرم سیاسی، حضور هیات منصفه پیش بینی شده است. در مورد متهم سیاسی که به دلیل نوع اقدامش با نظم حاکم درافتاده است، نمی توان به داوری همین نظم مستقر اتکا کرد. دولتها طبیعتا به چنین مجرمینی روی خوش نشان نخواهند داد و به همین دلیل است که حضور هیات منصفه در محاکمات سیاسی لحاظ شده است. یعنی گروهی که نماینده اقشار مختلف مردم است نظر دهد که آیا جرم ادعا شده برای متهم مورد نظر، محرز است یا نه؟

فردا محکومیت شش ساله اکبر گنجی به پایان می رسد در حالی که او هرگز در حضور هیات منصفه محاکمه نشده و هیچ جمعی که نماینده جامعه باشد او را مجرم ندانسته است. کسی که حکم به زندانش داده، هیچ گاه به انگیزه شرافتمندانه اش که همپایی با مردم در مسیر اصلاح امور و بهبود اوضاع بود، توجه نکرده است و...

اگر اتفاق خاصی نیفتد فردا یک نفر که مجرم نبوده از زندان آزاد می شود. پس مبارکه!

اتفاق نادری است و احتمال وقوع آن در یک سال بسیار ضعیف.

اما چیزهایی هم که احتمال وقوع خیلی ضعیفی دارند رخ می دهند و این هم یک نمونه تقویمی که همزمان عدد روز و ماه سه تاریخ مختلف یکسان شده است. شاید بتوان گفت زندگی ما نیز چنین است. گاه رویدادهایی به صورت همزمان پیش می آیند که از قبل نمی توان احتمال زیادی برای پدید آمدن توام آنها قائل شد. البته با تفاوتهای اساسی نسبت به اتفاقی مشابه این اتفاق تقویمی!

اتفاقات زندگی بر یکدیگر اثر دارند و شرایط ویژه ای را پیش روی انسان قرار می دهند. آدمی مجبور است با اتفاقات خوب و بد زندگی روبرو شده و آنها را مدیریت کند.

تا چند روز دیگر دوره شش ساله زندان اکبر گنجی به پایان می رسد و علی القاعده باید شاهد آزادی او باشیم. حال اینکه این اتفاق می افتد و یا گنجی همچنان زندانی کینه زورمداران خواهد ماند، مطلبی است که به زودی مشخص خواهد شد.

در این سالهایی که گذشت، گنجی به دلیل نوع مواجهه اش با وضعیت پیش آمده به یک زندانی متفاوت و برجسته تبدیل گردید.

گنجی هرگز در این سالها از آنچه به خاطرش به زندان رفته بود کوتاه نیامد، در هیچ آوردگاهی پای پس نکشید و حاضر نشد برای رهایی از بند، به خواسته های صاحبان قدرت تن دهد و البته هزینه هایش را هم پرداخت.

گنجی با مقاومتی که خصوصا در سال اخیر از خود نشان داد در واقع کسانی را که به حبسش درانداخته بودند، در زندانی مخوف تر به بند کشید و نشان داد که لزوما همه چیز مطابق میل و اراده صاحبان قدرت پیش نخواهد رفت.

شخصا با وجود انتقاداتی که به برخی عملکردهای گنجی دارم او را به عنوان نماد مقاومت سیاسی در کشورم ستایش می کنم.