-         وقتي هيچکداممان نتوانستيم همديگر را قانع کنيم، گفت: "ما دوست داريم بجنگيم. حديث داريم که وقتي سپاهيان ايران از بصره بگذرند، امام زمان به پيشوازشان مي آيد." گفتم آنها که اين احاديث را روايت مي کنند، خودشان باور ندارند. نشانه‏اش اينکه به دست و پاي کمونيستها افتاده‏اند.

-         سرود خلبانان را گوش مي‏دادم و خاطرات دوران کودکي را مرور مي‏کردم. در آن سالها اين سرود زياد پخش مي‏شد و اخبار عملياتهاي نيروي هوايي ارتش براي من هيجان‏انگيز بود. تصاوير يورش هواپيماها همراه با نواي "پرواز کن" برايم خاطرات زيبايي است. ولي نمي‏دانم اگر جنگ ديگري دربگيرد باز هم فرصتي براي پرواز هست يا نه؟ يادم نمي‏آيد ميگهاي صدام در جنگ اخيرشان فرصت خروج از آشيانه‏هايشان را يافته باشند. جملگي در فرودگاههاي خود نابود شدند.

-         بحث حمله نظامي به ايران بالا گرفته است. آمريكا شواهدي را از دخالت ايران در حمله به نظاميان آمريكايي مستقر در عراق ارائه كرده يعني به نوعي دارد ايران را متهم به آغاز رويارويي نظامي مي‏كند. يکي مي گويد جدي است و ديگري مي گويد لاف است. به نظرم جنگ مي شود به چند دليل. اول اينکه در ايران کساني در مصدر کارند که نمي خواهند قواعد بازي جهانيان را رعايت کنند و مي خواهند اين بازي را به هم بزنند. بعيد است دنيا اين را بپذيرد علي‏الخصوص کساني که بيشترين نفع را از اين بازي مي‏برند. دوم اينکه حاکمان ايران و آمريکا جدي جدي باورشان شده که برگزيدگان خداوند هستند، حق تنها در چنته آنهاست، رسالت دارند که ديگران را به راه حق هدايت کنند و خدا هم همه کارهايش را تعطيل کرده تا آنها را در اين مسير ياري دهد. سوم اينکه چنين جنگي اگر براي ما و ملت آمريکا آب ندارد براي بعضيها نان دارد. يک دشمن بزرگ را از سر راه اسرائيل بر مي دارد يا حداقل تضعيف مي کند، دموکراسي نيم بند ما را هم به باد مي‏دهد يا حداقل سالها به عقب مي‏برد. حالا چرا آنها که سود مي‏برند بر طبل جنگ نکوبند؟ چهارم اينکه ايران و آمريکا براي خود رقيباني در منطقه و جهان دارند که سودشان در تضعيف اين دو است. اين رقيبان بدشان نمي‏آيد که پوست خربزه‏اي زير پاي ايران و آمريکا ببينند.

-         بحث حمله نظامي به ايران بالا گرفته است. آمريكا شواهدي را از دخالت ايران در حمله به نظاميان آمريكايي مستقر در عراق ارائه كرده يعني به نوعي دارد ايران را متهم به آغاز رويارويي نظامي مي‏كند. يکي مي‏گويد جدي است و ديگري مي‏گويد لاف است. به نظرم جنگ نمي‏شود به چند دليل. اول اينکه جنگ موضوع کوچک و بي‏اهميتي نيست که عقلاي دو طرف به تماشاي سنگ در چاه انداختن ديوانگان بنشينند و کاري نکنند. آنها تمام توان خود را در جهت جلوگيري از وقوع جنگي ديگر به کار خواهند گرفت. دوم اينکه هزينه‏هاي آمريکا در عراق بيش از تصورشان بوده، از اين رو متقاعد کردن ملت مغرور و دور از معرکه آمريکا براي ورود به جنگي ديگر دشوار مي‏نمايد. سوم اينکه کشورهاي زيادي در آرزوي رقابت و هم سري با آمريکا هستند، اين کشورها مدام سياستهاي آمريکا را به چالش خواهند کشيد و به تضعيف موقعيت او خواهند پرداخت. از اين رو آمريکا نيز از دري وارد نمي‏شود که به راحتي آسيب‏پذير باشد. چهارم اينکه جنگ از نقطه‏اي شروع مي‏شود که ديپلماسي شکست بخورد. اما به نظر مي‏آيد که ديپلماسي آمريکاييها در قبال ايران موفق بوده. کشورهاي منطقه روز به روز از ايران فاصله بيشتري مي‏گيرند، اجماعي نسبتا جهاني بر عليه برنامه هسته‏اي ايران شکل گرفته (به نشانه آنکه قطعنامه شوراي امنيت حتي يک راي ممتنع هم نداشت)، شريکان عمده تجاري ايران روابط خود را با ما کاهش داده اند و... پنجم اينکه جنگ نمي‏شود چون رهبران ما نشان داده اند که زير فشارهاي پرفشار تسليم هستند و صرفا با بازيهاي زباني سعي خواهند کرد تسليم خود را پيروزي نشان دهند.