اول: يک جورايي خيال مي کني که يک چيزي يا يک آدمي تموم شده اما يک اتفاقي، حادثه اي، چيزي دوباره همون آدمي را که تو فکر کرده بودي تموم شده پرتاب مي کنه وسط ميدون. حالا اگر اين آدم، آدم پر سرو صدايي هم باشه که ديگه جاي خود داره.

دوم: از فيلم اخراجي ها خوشم اومد نه به خاطر اينکه فيلمي قوي باشه يا حرفهايي جدي را مطرح کرده باشه. نه مال اين حرفها نيست. از اين فيلم خوشم اومد به خاطر مسعود ده نمکي. به خاطر اينکه يک آدم فحاش بزن بهادر، يک آدمي که مي خواست زمان را به عقب برگردونه فهميده که ابزارهاي مدرن نجس نيستند و سينمابروها و مردم عادي هم مشکلي ندارند.

سوم: ده نمکي پرت شده وسط ميدون و دوباره مدعي شده. مظلوم نمايي ها و ننه من غريبم بازيهايش را مي گذارم به حساب کوشش براي فروش بيشتر فيلم. چيزي که آزارم مي دهد ادعاهاي اين آدم و هم پالکي هايش در تصاحب افتخارات دفاع هشت ساله است.

طرف نشسته تو تلوزيون و يک جوري حرف مي زنه که انگار فقط اون جنگيده و فقط اون شهيد ديده. مجري هم که نيشش تا بيخ گوشش باز شده با تاييداش ميدون مي ده تا هر جوري دلش مي خواد حرف بزنه و هر چي مي خواد بگه.

من سنم قد نمي ده که رزمنده باشم ولي اونقدر رزمنده و شهيد ديدم که بفهمم مسعود ده نمکي نمي تونه نماينده خوبي براشون باشه.

بعضي حرفها را که مي شنوي مثل اينه که دارند خفه ات مي کنند. دلت مي خواد فحش بکشي به اول و آخرشون. حيف که اينجا جاش نيست.

چهارم: نمي خواستم راجع به ده نمکي حرف بزنم ولي خب گویا قراره امشب بياد کوي دانشگاه همون جايي که شب هجده تير هم اومده بود.

ديدم خيلي زور داره!

روزهاي گذشته دانشگاه مازندران شاهد اعتراضهايي جدي به تعليق سه دانشجو و بازداشت يکي از آنها بود و با دستگيري 15 دانشجوي ديگر اين ماجرا چهره ديگري پيدا کرد.

الان که دارم اين پست را مي نويسم هنوز بچه هاي دانشگاه مازندران مشکلشان حل نشده و آزاد نشده اند.

من نمي خواهم در مورد اينکه در اينگونه نزاعها حق بيشتر متمايل به کدام سو است داوري کنم(هر چند که ترديدي در محق تر دانستن دانشجوها ندارم) و همچنين نمي خواهم چيزي را تحليل کنم که اطلاع چنداني در موردش ندارم. فقط مي خواهم خيلي کوتاه در مورد نکته اي صحبت کنم که آزارم مي دهد.

من نمي فهمم که چرا بايد در هر دعوايي خيلي سريع براي خاتمه دادن به غائله چند نفر بازداشت شوند؟ و نمي توانم درک کنم که چطور کسي به خود اجازه مي دهد که خيلي راحت حکم به دستگيري ديگران بدهد؟

ما در مورد دزد و قاچاقچي و شرور و زورگير صحبت نمي کنيم. صحبت ما در مورد آدمهايي است که فارغ از کاري که مي کنند، انگيزه هايي شرافتمندانه دارند، براي اعمال خود به ابزارهاي مدني متوسل مي شوند، از ايجاد مزاحمت و تخريب دوري مي کنند و... فقط با بعضي ها هماهنگ نيستند و آب به لانه آنها مي ريزند.

اگر اينها برخوردار از ابزاري بودند که طرف مقابلشان ندارد يا از راههايي براي پيشبرد اهدافشان استفاده مي کردند که منع اخلاقي يا قانوني يا هر چيز ديگري داشت، مي شد يکجوري بازداشتشان را توجيه کرد ولي الان خيلي به نظرم مسخره و دور از عقل مي آيد که براي مقابله با يک خواسته دانشجويي نهادهاي امنيتي مداخله کنند و کار به آژان کشي بينجامد.

فکر نمي کنم بازداشت اين گونه افراد کاري انساني، قانوني و حتي به مصلحت باشد. اگر خيلي بخواهم بازداشت کنندگان را تحويل بگيرم، آنها را آدمهايي مي دانم که نوميد از موفقيت در يک بازي متعادل به همه ابزارهايي که در اختيارشان است متوسل شده و ميز بازي را به هم مي زنند.

چنين رفتارهايي عاقبت خوبي ندارد. براي هيچ کس.

من خيلي فکر کردم تا به اين نتيجه رسيدم که به نحو شگفت انگيزي با احمدي نژاد فرق دارم اما بدبختي تو اينه که من به طرز غم انگيزي شبيه احمدي نژاد هستم.

مي دوني من وقتي که حالم خوب نيست، فکر مي کنم که رئيس جمهور هستم. دهنم را باز مي کنم، در مورد همه چيز حرف مي زنم، راهکار مي دم و توقع دارم که به حرفهاي من توجه بشه. اما احمدي نژاد وقتي که حالش خوب نيست فکر نمي کنه که رئيس جمهوره. دهنش را باز مي کنه، در مورد همه چيز حرف مي زنه، راهکار مي ده و توقع داره که به حرفاش توجه نشه.

تو خيلي بدبختي. آخه من و احمدي نژاد هيچ وقت حالمون خوب نيست.

سال گذشته ۲۹۰۰۰۰ معتاد دستگیر شدند. این را دیروز روزنامه کارگزاران به نقل از معاون عملیات نیروی انتظامی نوشته بود.

نمی خوام اینجا حرف زیادی بزنم یا به کسی راهکار بدم و ... فقط می خوام کمی بلند بلند فکر کنم. من یک مشکل فلسفی دارم. نمی دونم شاید هم این مشکل اخلاقی است، شاید روانی، یا شاید هم تاریخی! به هر حال نمی فهمم مشکل معتاد چیه که بقیه به خودشون اجازه می دهند که خیلی راحت در موردش حرف  بزنند، هر چیزی را بهش منتسب کنند و حتی هیچ کس هم جرات نمی کنه ازشون دفاع کنه و بگه آخه برای چی دویست و نود هزارتاشون را گرفتید.

اصلا نمی خوام در مورد جرم بودن یا بیماری بودن اعتیاد صحبت کنم. ببینید من هم می دونم که مصرف مواد مخدر باعث مصرف شدن سرمایه مالی بزرگی میشه که در درجه اول به مصرف کننده مستقیم و در درجه بعد به کل جامعه ضربه می زنه. من هم می دونم که هر سال هزینه های سنگینی بابت درمان بیماریهای ناشی از مصرف مواد مخدر به ما تحمیل می شه. من هم می دونم که تا حالا حداقل ۵۰۰۰ نفر از ماموران ما در راستای مبارزه با مواد مخدر جان خودشون را از دست دادند. من هم می دونم که...

چیزی که من نمی دونم اینه که این چیزا چه ربطی به معتاد داره؟ آخه هر چی که حساب می کنم می بینم این مسائل بیش از آنکه به معتاد به عنوان مشتری بازار مواد مخدر برگرده به نوع عملکرد ما در مواجهه با این بازار مربوط می شه.

مواجهه قهری با مصرف مواد مخدر در درجه اول باعث بالا رفتن قیمت این مواد شده، قیمت بالا این تجارت را به یک تجارت سودآور تبدیل کرده، وقتی این قدر این ماده گرونقیمت باشه و بازار زیرزمینی داشته باشه طبیعیه که همراه با ناخالصی های زیادی عرضه می شه(بیشتر بیماریها ناشی از همین ناخالصی ها هستند نه خود مواد)، تاجران این تجارت سودآور هم به هیچ وجه حاضر نیستن این بازار را از دست بدهند و نتیجه اش می شه اون ۵۰۰۰ تا کشته و کلی خسارت دیگه.

به نظر من که یک معتاد بیشتر می تونه بقیه را متهم کنه که چرا با کارهاشون باعث شدن که اون مجبور شه ماده مورد نیازش را با قیمتی بسیار گزافتر از قیمت حقیقی اون تهیه کنه؟ و چرا مجبورش کردند که این ماده را با انواع و اقسام ناخالصی های رنگ و وارنگ و در عین حال بیماری زا تهیه کنه؟ و چرا...

- می گن که خدا آدم را آفرید، آدم هم توجیه را.
اما من فکر می کنم که توجیه کردن کار هر کسی نیست. یعنی یک جورایی خیلی هم الکی نیست. نیاز به عرضه داره.

- به نظر من آزادی تفنگدارای انگلیسی کار لازمی بود.
آخه من فکر می کنم که هر چیزی یک جورایی توی روابطش با محیط تعریف می شه. کشورها هم از این قاعده مستثنا نیستند. مثلا ما نباید کاری بکنیم که از نظر دیگران نامفهوم، ظالمانه یا هر چیز بد دیگه ای باشه. بقیه باید حس کنن که ما قابل اعتماد هستیم و می تونیم توی ساختن یک جهان بهتر مشارکت داشته باشیم.
حالا گرچه به نظر خودمون حق داشته باشیم که به کارهایی هم دست بزنیم، گرچه احساس کنیم که کسی دیگه این وسطها داره موش می دوونه، گرچه احساس کنیم ...
می دونی یک ذره سخته حضور داشتن تو بازی ای که یه جاهایی ش را قبول نداری ولی خب چاره چیه باید بازی کنی چون هستی.

- خیلی از ماها ضرورتی برای توجه به نظرات دیگران احساس نمی کنیم. فکر می کنیم که اگر چیزی را درست تشخیص دادیم حتما باید عمل کنیم. هر نوع انعطافی نشونه ضعفه و ضعف هم باعث جری شدن دشمن می شه. پس کوتاه نمی آیم، شعار می دهیم، خط و نشون می کشیم، محاکمه می کنیم و حتی درخواست اعدام می دیم.
ولی خب یه دفعه یه اتفاقی می افته که نه فقط دیگران که خودمون هم شوکه می شیم. حالا یا رافت خونمون زده بالا، یا جا زدیم، یا شرایطمون براورده شده یا پاپ نامه نوشته یا هرچیز دیگه. به هر حال باید آزادشون کنیم.
حالا وقت توجیهه. همه اینها را نوشتم که بگم توجیه شریعتمداری خیلی بامزه بود. اینکه ورود این نیروها پدیده دور از انتظاری نیست و اینکه لحن آمريكا و انگليس از حالت تهديد و بهره گيري از درشت گويي به عبارات ديپلماتيك تغيير كرد و اینکه خواسته ها و اهداف ایران محقق شده و... همه نشون که بعضی ها بعد از اون همه رجزخونی حالا فکر می کنن که کار بدی کردن و باید یک جوری توجیهش کنن.
من آدم بی ادبی نیستم. ولی خب ضرب المثل که چیز بدی نیست. وقتی یک جایی خرابکاری می کنی و بعد با توجیه کردن بیشتر گندش را در می آری می گن که "ریدی دیگه انگشت توش نمال" 

دیروز یکی از دوستان پیشنهاد جالبی می داد. یعنی پیشنهاد نمی کرد، پیش بینی می کرد.
می گفت با وضع فعلی و مطرح شدن قضیه ملوانان انگلیسی تو شورای امنیت، احتمالا به زودی شورای امنیت یک شعبه ویژه برای رسیدگی به پرونده های ایران تاسیس می کنه.

به نظرم به عنوان یک پیشنهاد چیز بدی نیست. احمدی نژاد هم که بدش نمی آد مطرح باشه، خوبه که همین را رسما پیشنهاد کنه. فقط لازمه که قبلش همت کنن و چندتا پرونده دیگه درست کنن. مثلا بد نیست یکی دو تا انفجار(ترجیحا در آمریکا)، چندتا قتل یا آدم ربایی(مثلا توی اروپا) و... انجام دهیم، حتی می تونیم یک شرکت چندملیتی راه بندازیم و آگهی بدیم که هرجا را که خواستید منهدم می کنیم. از کشورهایی هم که با ما مساله دارند بخواهیم که دعاویشون را توی شورای امنیت مطرح کنند.

حالا اگر چنین شعبه ای تاسیس بشه چه فایده ای داره.
۱- رسانه های دنیا مدام در مورد ما حرف می زنن و ما معروف می شیم.
۲- این شعبه می تونه در جایی خارج از آمریکا ایجاد بشه و بدین وسیله مشت محکمی...
۳- آقای احمدی نژاد مجبور نیست برای حضور در شورا نصف کره زمین را طی کنه. اینجوری هر وقت از سفر استانی خسته شد یه سر می ره شورای امنیت، بعدش هم کلی خاطره داره که تعریف کنه.
۴- اعضای شورا می تونن نمایندگان خودشون را بر اساس میزان آشنایی با مسائل ایران انتخاب کنن. اینجوری بحثها خیلی تخصصی تر می شن. ما هم که عاشق تخصص و این چیزا هستیم.

۱- وقتي سياست اعصاب خردكن مي شه و وقتي هيچ دلخوشي ديگه اي نداري، ورزش و خصوصا فوتبال مي تونه سرگرم كننده و شورانگيز باشه. اما اگر قرار به حال گيري باشه، از فوتبال هم چيزي بيرون نمي آد. تيم اميد ديروز هم نتونست ببره.

۲- يه بابايي به نام نجفی كه تو دفتر استاندار يزد فعاليت مي‌كرد، چند هفته پيش مي‌ره شهرداري. توي يكي از اتاقها با يه چيزي مواجه مي‌شه كه خونش رو به جوش مي آره. طرف يك دفعه ياد قصرهاي زيباي بهشتي مي‌افته و حوريايي كه اونجا وول مي خورن. محض اينكه چندتاشون رو رزرو كنه عكس خاتمي رو از ديوار مي كنه و تكه پاره مي كنه.

حالا اين بابا چند روزه كه شده مديركل حوزه استاندار. آخه الان ارزشي بودن ملاكه!!!

۳- توی دوران دانش آموزی همیشه جزء نفرات برتر مسابقات احکام بودم. هنوز هم یک چیزهایی یادم هست، مثلا اینکه از شرایط وجوب امر به معروف و نهی از منکر تاثیر آن است.

دوشنبه شب "گروهي براي نشان دادن داشتن دغدغه ديني و انجام يك حركت نمادين براي توجه بيشتر به مسئله حجاب مخصوصا از طرف مسافران نوروزي" (به تعبیر خبرنگار سایت یزدفردا)، اقدام به راهپیمایی در میدان میرچخماق کردند.

تا چند وقت پیش رسم بر این بود که بدحجابی، فساد انگاشته شود و مقصر آن دولت. (الحمدلله که دیگر میان فساد و پوشش غیر رسمی تفاوت قائل می شویم).

مخاطب این راهپیمایی قطعا مسئولین نیستند، چراکه آنها خود در صف راهپیمایان بودند. مهمانان هم که اعتنایی نکردند. بعد از حضور راهپیمایان میدان از مهمانان نوروزی خالی شد. حالا این راهپیمایی چه تاثیری دارد من بی خبرم.

۴- این عکس را ببین.

توقع داشتی قطعنامه تصویب نشه؟

ما باختیم. به نحو تابلویی هم بازی را باخته ایم. رجزخوانی و خط و نشان کشیدن هم چیزی را عوض نمی کند.
در مورد مناقشه هسته ای حرف می زنم و قطعنامه اخیر شورای امنیت که با اجماع آرا و در چارچوب فصل هفتم منشور ملل متحد به تصویب رسید.

ما باخته ایم، همیشه باخته بودیم. به این دلیل که هیچ وقت نخواستیم قواعد بازی را رعایت کنیم. هیچ بازی ای با آدم خاطی مدارا نمی کند. توی فوتبال هم اگر پرروبازی در بیاری اخراج می شی، سیاست که جای خود دارد. اگر سودای برنده شدن داریم باید اصول و قواعد بازی را حتی اگر مخالفش هستیم یاد بگیریم و به بهترین نحو آنرا به کار بندیم.

مشکل ما این است که فقط خودمان را می بینیم و فکر می کنیم دنیا یعنی ما.

یکبار می ریزیم و سفارت آمریکا را می گیریم. آبروی خودمان را می بریم. کاری می کنیم که موجب سرافکندگی ایرانیهای تمام دنیا شود. کاری می کنیم که همه یکجوری به ایرانیها نگاه کنند، انگار با موجودات عجیب غریبی طرف هستند. بعد خودمان خرکیف می شویم. خیال می کنیم که شاخ آمریکا را شکستیم. خیالمان می رسد که کاری کرده ایم کارستان. به گمانمان که کسی دیگر نمی توانست چنین کند و همپای ما شود.

حالا دوباره هوار می زنیم و جار و جنجال راه می اندازیم. باز خیال برمان داشته. بی قانونی می کنیم، قطعنامه ها برایمان ورق پاره هستند، فکر می کنیم که داریم همه دنیا را منزوی می کنیم!!! و...

خواهان تسلیم نیستم، نمی گویم که از حقوق خود بگذریم، با اعتراض به سیاستهای یک بام و دو هوای غربیها هم مخالفت نمی کنم. تمام حرفم این است که عقل چیز خوبی است. پیش از اینکه دیر شود باید آک عقلهایمان را باز کنیم. ضرری ندارد. دنیایی که ما در آن زندگی می کنیم، دنیایی واقعی است با قوانین خودش.

این دنیا یک هوا با خیالات ما فرق دارد.

این حرف را خیلی شنیده ام که آدمیزاد همیشه در سفر است. به نظرم خواجه عبدالله انصاری بود که گفته :
کوتاها سفرا که ماییم و درازا سفرا که ماییم. سفری کوتاه، سفر عمر و سفری دراز، سفر درون. آدمیزاد جمع دو سفر است.

اگر سفر را جابجایی بین دو نقطه در نظر بگیریم(فارغ از جغرافیایی و غیر جغرافیایی بودن این دونقطه) فکر می کنم که بشود به همه چیز ربطش داد و گفت که از خصلتهای انسانی مسافرت دائمی است.

همین نو شدن و تازه شدن که این همه از آن تمجید می کنیم و برایش شعر می گوییم، یک نوع سفر است و یک جابجایی.

اصولا سفر لذت بخش است(همین چند روز پیش یکی از بهترینهایش را در سفر به گلستان و سمنان تجربه کردم) و آدم نرمال از آن استقبال می کند. به نظرم از تغییر هم نباید ترسید و باید به پیشوازش رفت. شاید مهمترین درس بهار همین است.

دستهایم را در باغچه می کارم
سبز خواهم شد، می دانم، می دانم، می دانم
و پرنده ها در گودی انگشتان جوهری ام تخم خواهند گذاشت.
فروغ

آخر سال ۸۵ است باید یک چیزی بنویسم. باید مثل فیلمها از همه همکاران و عوامل تولید تشکر کنم. رسمه که آخر یک برنامه بدیها و سختیهای کار را ندیده می گیرند و از همدیگه تشکر می کنن.

اصلا بذار اینجوری شروع کنم: یک روز یکی یه SMS  زد که نگاه مثبت به زندگی یعنی اینکه هر وقت از خونه اومدی بیرون و گنجشک رید روی سرت، خدا را شکر کنی که گاوها نمی پرند.

حالا من هم می خواهم با نگاه مثبت به سال ۸۵ نگاه کنم.
خدا را شکر به خاطر اینکه در این سال به خرها شاخ نداد.
خدا را شکر به خاطر اینکه فقط استقلال از لیگ قهرمانان حذف شد و هنوز سپاهان باقی مونده.
خدا را شکر به خاطر اینکه فقط یکی از استادها از کلاس بیرونم کرد و هنوز با بقیه مشکلی ندارم.
خدا را شکر به خاطر اینکه در این سال... (اه. مرده شور این سیاست را ببرم)

ولش کن. جدیتر حرف بزنم.
نمی توانم بگویم سال ۸۵ سالی خوب بود یا بد. یک جورایی همه سالها مثل هم هستند. چندتا مرگ و میر، چندتا تولد، چندتا ازدواج و...
می خوام بگم که توی همه سالها اتفاقات تلخ و شیرین کنار هم چیده شدند. ولی خب من خیلی از این سال راضی نیستم.
اوایل سال خیلی سرحالتر و پرانرژی تر بودم، اما کم کم خسته شدم و کم حوصله. کلا سال کسل کننده ای بود. همون بهتر که داره تموم می شه.
نمی دونم سال جدید می تونه شروع یک چیز جدید باشه یا نه. می شه مثل یک روز نو از اول و با تجدید انرژی شروع کرد یا اینکه ادامه همون سال قبلیه.
به هر حال دعا می کنم که خدا سال جدید را برای همه سال بهتری قرار بده و ...

حالا می تونم از خدا تشکر کنم.
به خاطر اینکه هنوز مختصر رابطه ای بین ما باقی مانده.
به خاطر اینکه هنوز دوستانی دارم که می توانیم با هم بنشینیم، بخندیم، مسافرت برویم و خوش باشیم.
به خاطر اینکه هنوز هم زندگی قابل تحمل و لذت بخشی دارم.
خدا را شکر به خاطر خیلی چیزا

نوروز مبارک باشه.